शायरी(हिन्दी )-3

आस हर दिल मे छुपी होती हे 

लेकिन  बया करने से डरते हे

चाह तो हर एक को हे 

राह बदलनेसे से डरते हे

नजर तुझ्याच वाटेवरती

काळ लोटला असा कितीसा
मनात वाढते गुंतागुंती
अजून त्याच आशेवरती
नजर तुझ्याच वाटेवरती

क्षण माझा होता तरीही , दूर दूर जात गेला

क्षण माझा होता तरीही ,
दूर दूर जात गेला
शांत बघत राहून मी ,
नशिबाचाही घात केला

अपेक्षांचे ओझे नुसते
खांद्यावरती पेललेले
निराशेचे कवडसे
कितीतरी झेललेले
दिशाहीन झालो होतो
जिकडे वारा वाहत गेला
क्षण माझा होता तरीही ,
दूर दूर जात गेला

कुणी अनोळखी वाटेवर
आपलेसे क्षणात होती
कुणी असून आपले माञ
क्षणात परके होऊन जाती
आयुष्याच्या पटलावर
कसला हा जाच लिहला
क्षण माझा होता तरीही ,
दूर दूर जात गेला

मिथक मायेच्या भोवऱ्यात हे
किती तरी देह उरले
मृगजळ ना हाती आले
आयुष्य माञ अक्खे सरले
चक्रव्युव्हात माझाही
असाच अभिमान्यु होत गेला
क्षण माझा होता तरीही ,
दूर दूर जात गेला 

कवि : दत्ता हुजरे
संग्रह  : कवि मन माझे

शायरी(हिन्दी )-2

दर्द को छुपाये रखते हम लेकिन
आखों कि नमी कुछ और बयाँ कर देती
कितनी परायी हो चुकी हो तुम
कल तक तो हमारी आहट भी पहचान लेती

सारेच धुसर झाले ते स्वप्न रंगलेले

मी शब्दात गुंफलेले
बंधात बांधलेले
सारेच धुसर झाले
ते स्वप्न रंगलेले

हळुवार आयुष्याचा
तु भाग होत गेली
मनोहर क्षणाची कितीदा
तू सोबती झाली
श्वास थांबलेला
आता सगळेच संपलेले
सारेच धुसर झाले
ते स्वप्न रंगलेले

आठवणीची उजळणी
कितीदा करून झाली
अजून दिसते आहे
ती सांजवेळ ओली
तुला कधी ना उमगले 
बोल अंतरीचे दाटलेले 
सारेच धुसर झाले
ते स्वप्न रंगलेले

शायरी(हिन्दी )-१

जहन मे हमारे कुछ भी नही था,
फिर भी हम किस्मत से खेले है
मंजुरे खुदा ने क्या चाहा,
आज मिलके भी उनसे अकेले है

माझ्या भाळी गळफास

मी खेळावे बागडावे
हि मातीला रे आस
किती करंटा रे मी
माझ्या भाळी गळफास

काबाड कष्ट हे
माझ्या पाची पुजलेले
चिखल मातीने रे
पाय रोज सजलेले
पण लेक मी मातीचा
कधी झाला नाही ञास
तरी करंटा रे का मी
माझ्या भाळी गळफास

शिवार फुलावे बहरावे
मन आस लागलेले
चिट पाखराने यावे
काल थवे भेटलेले 
दिस परत ते यावे 
हे उरी माझ्या ध्यास   
किती करंटा रे मी
माझ्या भाळी गळफास

किती सण आले 
किती सण गेले 
माझी लेकरं बिचारी 
फक्त शिमगा पाहिलेले
नको दिवाळी दसरा 
मिळो सुखाचे दोन घास 
किती करंटा रे मी
माझ्या भाळी गळफास

घास कष्टाचा भरव

किती जीव होते वेडे
सुक्या मातीत पेरलेले
राजा वरुणा रे तुझी
आस लागलेले

कण कण मातीमध्ये
कसा मिसळून गेला
तु दावी अवकृपा
मग अर्थ नाही त्याला

किती सोसला मातीने
वैशाख तापलेला
आज विरुन जावो
तो लाव्हा साचलेला

थेंब थेंब रे तुझा हा
मज आहे अनमोल
नको ओढ रे देऊ तु
होते जीवा घालमेल

कर मातीला ह्या ओलं
कर शिवार हिरवं
बहरू दे पिक सारं
घास कष्टाचा भरव

कोण असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

कोण असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

इकडुन तिकडे धावत
सारखी घरासाठी राबणारी
प्रत्येकाच्या आयुष्याला
असते तिच सावरणारी
काटा रुततो आपल्या पायी
तरि तिची पापणी होते ओली
आई असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

नातवांसाठी बटवा जिचा
खुला असतो नेहमी
असते आपल्यामधे ती
बनुन आळवावरचं पाणी
भरभरून देते आशिर्वाद
कधीच जात नाही खाली
आजी असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

असते भोवती लुडबुड
धुडगूस असतो नेहमी
बडबड सुरूच असते
रोजचीच रडगाणी
तरीही आवडते ती
गोड गोजरी सानुकली
मुलगी असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

रुसवा कितीदा असतो
नखरे किती हे भारी
आपल्याकडेच कितीदा
हट्ट करणारी
खुलते कळी पाहून 
जिच्या ओठावरची लाली 
प्रेयसी असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

त्याग जिचा असतो मोठा
करते  किती तडजोडी
नवऱ्याघरी  जाताना
आईवडील सोडणारी
साथी असते नेहमी
कुंकवाची रखवाली
बायको  असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

कधी दुर्गा, कधी चंडिका 
कधी असते रणरागिनी 
कधी लक्ष्मी, कधी अहिल्या,
कधी सावित्री हक्कासाठी लढणारी 
तुझ्यामाझ्याभोवती रोजच दिसते 
वेगवेगळ्या रूपात जगणारी 
स्त्री असते ’ती’ तुझ्यामाझ्यातली

कवि : दत्ता हुजरे
संग्रह : कवि मन माझे

मराठी #Trend - सिनेमास्कोप (सैराट)

सलमान खानची थम्सअपची जाहिरात येते "आज कुछ तुफानी करते है। ", तुफान हा शब्द मराठीत वापरात असला तरी तो मुळचा मराठी नाही. आपल्याला असाच एक धासु शब्द भेटला तो म्हणजे "सैराट", "आज काही सैराट करुया.. ". मराठीतल्या एका बोली भाषेतला शब्द आजकाल बराच ओळखीचा झाला. का? कसा? हे आता सर्वानाच माहीत आहे. सैराटची कथा काय आहे?, कशी आहे? कोण कलाकार आहेत? या सर्व गोष्टी आता ठाऊक आहेतच. मुळात विषय हा आहे सैराटसारखा विषय घेउन या आधीही चित्रपट आले नाहीत काय ? हो आले आहे पण सैराट यशस्वी होण्यामागचे कारण आहे त्याला दिला गेलेला न्याय. न्याय ह्या अर्थाने म्हणता येईल की नागराज मंजुळे या लेखकाला पुर्ण स्वतंत्रता देऊन विषयाची मांडणी करु देणे आणि त्यालाच त्या कथेवर संवाद आणि दिग्दर्शन करु देणे. कथा खुप सामान्य असली तरी त्याची मांडणी उत्तम प्रकारे कशी करता येते हे नागराजने याआधी ’फॅंण्ड्री’ आणि आता ’सैराट’ या दोनही चित्रपटात दाखवुन दिले. मुळात लेखकाला ज्या वेळेस सर्व गोष्टिंचा वाव दिला गेला., जसे कि कास्टींग असेल, लोकेशन असतील, संवाद असतील, तर चित्रपट अधिक उजवा होऊ शकतो कारण ज्यावेळेस कुठलाही लेखक कथा लिहित असतो त्या वेळेस तो त्यातल्या भुमिका जगलेला असतो आणि प्रत्येक वेळेस वास्तवातल्या जगाशी तुलना केली जाते म्हणुनच नागराजने केलेली स्टार कास्टींग सरस ठरली.



वास्तववादी सिनेमा हा मराठी चित्रपट सृष्टिचा आत्मा म्हणावा लागेल., हॉलीवुड जितके वास्तवापलीकडे जाऊन विषय हाताळते त्याचप्रमाणे मराठी चित्रपट सृष्टि वास्तवावर आधारित विषय हाताळते. तुलना यासाठी केली गेली बॉलीवुडमधेही असे सिनेमे बनतात पण त्या मागे जो मसाला भरला जातो तो वास्तवापेक्षा वेगळा असतो, अर्थात तिथे फक्त व्यावसायिकता जपण्यासाठी धडपड चालु असते. मराठी चित्रपट इंडस्ट्रीला हा विचार कधीच डोक्यात कधीच घ्यावा लागत नाही कारण मराठी रसिक हा सर्वार्थाने उच्चकोटिचा आहे, तो जर ’लय़ी भारी’ पाहतो तर तोच ’नटसम्राट’ ही डोक्यावर घेतो, तसेच तो ’फॅंण्ड्री’ सारख्या विचार करायला लावणार्‍या चित्रपटाला पण न्याय देतो. हाच तर मराठी प्रेक्षकाचा मोठेपणा आहे. ’सैराट’ सिनेमा वास्तववादी तर आहे पण आपण जर शुटिंग लोकेशन पाहिलेत तर लक्षात येते की फार काही बदल न करता जे आहे तसेच दाखवले आहे. बॉलीवुडमधे यश चोप्राच्या सिनेमात नयनरम्य असे काश्मीरचे नजारे घेतले असायचे अर्थातच तो भव्यदिव्य देखावा मन हुरळुन टाकणारा असायचा. महाराष्ट्रही काहि कमी नाही हे याआधी ’वळु’, ’देऊळ’ मधे पाहीलेच आहे, ’सैराट’ च्या निमित्तान पुन: एकदा नागराजने दाखवुन दिले की महाराष्ट्रात न सेट लावता शुटिंग करता येईल फक्त लोकेशन शोधन्याची नजर हवी आहे. शुटिंग लोकेशनच्या बाबतीत पण सिनेमा सरस ठरला हेच सांगायचे आहे.

मुळात सिनेमाचे तिकिटबारिवरचे यशही छान आहे. ३ दिवसात या फिल्मने जवळपास १२ कोटींचा गल्ला जमा केला आहे फार क्वचित वास्तवदर्शी सिनेमांना हा लाभ होतो. ’फॅंण्ड्री’ लाभलेले यश आणि त्याचा प्रमोशनसाठी खुबीने केलेला वापर, ट्रेलर बनवतांना दाखवलेली कल्पकता लाजवाब आहे आणि अजय-अतुल या व्दयीचे सुपरहिट संगीत सिनेमाला एका वेगळ्या उंचीवर घेउन जाते. एकुणच काय तर फिल्म मेकिंगच्या बाबतीत म्हणाल तर एक नंबर आहे.

वरिल सर्व बाजु ह्या सिनेमाविषयी चांगल्या असल्या तरी संस्कृतीरक्षकांची ओरड तीही लक्षात घ्यावी लागेल., त्यांचे म्हणणे असे लागते की अशा फिल्म्समुळे बालवयातील प्रेमप्रकरणाचे उद्दातीकरण  होते. एक फिल्म जर नक्की इतका परिणाम करत असेल आणि बदल इतक्या झटक्यात होत असेल तर विचार करावाच लागेल पण ’फॅंण्ड्री’ फिल्म आल्यानंतरही जब्यासारख्या अनेकांना समाजाने सन्मान द्यायला सुरुवात केली असेही नाही, ’थ्री इडियट’ नंतर शिक्षणप्रणाली बदलली असेही नाही मग ह्या एका फिल्मने संस्कृतीरक्षकांनी गहजब का करावा हे विचारवंताना सांगण्याची गरज नाही.

थोडे नागराजबद्दल, फार थोडे लेखक कलाकृतीला योग्य न्याय देऊ शकतात. नागराजने दोनही फिल्म्सला तो दिला आणि मराठी चित्रपट सृष्टित आता ब्रॅण्ड बनला आहे. बाकी तो कुठल्या जात, समाज, धर्माचा आहे या सगळ्या गोष्टी गौण ठरतात त्याने जातीची चौकट मोडित काढुन अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितित एका ग्लॅमरस दुनियेत आपले स्थान बनवले आहे तेव्हा आपणही आपल्या विचारांची चौकट मोडुन टाकु आणि सैराट होऊन जाऊ.

मिठीत घेता मला तु, वाटते अल्लड होउन जावं

मिठीत घेता मला तु,
वाटते अल्लड होउन जावं
अधीर ह्रदयाने तेव्हा मग
थोडं शांत शांत रहावं

सहवास लाभता प्रेमतरुचा 
मन चिंबचिंब न्हाउन निघावं
गोडगुलाबी गालावर या
खळीने जरा अजुन फुलावं


त्रृतु असुदे हिरवा, बरवा
तुझ्याचसाठी सदा झुरावं
पापणीच्या पडद्यामागे
रुप कायम तुझं असावं

क्षणाक्षणाची फिकीर नसवी
काळाने थोडं संथ व्हावं
भेटता तुजला असे वाटते 
सृष्टीचक्राने थांबुन जावं

मंद मंद वारा असा हा
अंगअंग मोहरुन यावं
मळभ दाटले मनात सारे
तुला पाहताच निरभ्र व्हावं

कवेत तुझ्या येते ग्लानी
तसेच स्वप्नात गुंफत रहावं
मिठीत घेता मला तु,
वाटते अल्लड होउन जावं

कवि : दत्ता हुजरे
संग्रह : कवि मन माझे

अन प्रवास इथेच संपला !!! भाग ४

बाहेर पडणारा पाऊस आणि आत नव्या प्रेमकथेची सुरुवात सगळेच कसे जुळुन आले होते. आता याची तगमग वाढत चालली कारण लवकरच स्टॉप येणार होता. ’तिला बाय करावे का?; याच्या मनात विचार डोकावला, ’पण इतके सारे लोक आहेत, नको उगाच’ असा विचार करता करता नकळत हात केसांवर फिरवण्यासाठी वर केला आणि बाय असे म्हणनारी ओठांवरची पुसट हालचाल तिला दिसली तसे तिही ओठांवरचे हसु दाबत बाहेर बघु लागली. स्टॉपवर बस थांबली होती आणि नाइलाजस्तव का होइना याला उतरावे लागले. ’ती हसली का असेल, आणि रिस्पॉन्स पण काहिच दिला नाही सरळ बाहेर बघायला लागली’ नाही म्हट्ले तरी याचे मन खट्टु झाले होते. त्याला हि गोष्ट मित्रांना विचारावी वाटली पण काय करणार हा पोहचेपर्यंत ते सिटी बसने गेले पण होते.

गालात हसणे तुझे ते

गालात हसणे तुझे ते
कधी मला कळलेच नाही
भोवती असणे तुझे ते
कधी मला उमजलेच नाही


येतसे वारा घेउन कधी
चाहूल तुझी येण्याची
कधी साद पडे कानी
तुझ्या छनन छन पैजणांची


कधी अबोला धरसी तु
लटकेच रागवुन पाहणे
कधी गुदगुल्या अंगावरती
अन केव्हा मोहक हसणे

अल्लड निरागस अवघी तु
चैतन्याचा बहार होती
यौवन तुझे अवीट लोभस
मदन कांतीचा पुतळा होती

इतका अबोला कसला धरला
सोडुन कुठे मजला गेली
तुझीच चाहुल भासते काधी
येताच झुळुक मंद ओली

मी अभागा इतका कसा
कसे मला उमजलेच नाही
गालात हसणे तुझे ते
कधी मला कळलेच नाही

कवि : दत्ता हुजरे
संग्रह : कवि मन माझे

अन प्रवास इथेच संपला !!! भाग ३

सकाळी आलार्म वाजला तसे डोळे किलकिले करुन उघडत एक आळस भरला. पुन: रजाई अंगावर ओढत आज जावेच नाहि असे वाटत होते पण इतक्यात लखकन विज चमकावी तसा उठला ’अरे यार ती बस नाही मिस झाली पाहिजे हरी अप देव..... ती असेल का पण आज,.... ओय सकाळी सकाळी निगेटिव विचार नको करु असेल ती’ असे मनात व्दंद खेळत खेळत तो आवरु लागला. आज कधी नव्हे ते इतक्या लवकर आवरले.

मन रितं होतं तरी

हिरवं झालं रान
पान पान बोलत होतं
मन रितं होतं तरी
हिंदोळ्यावर डोलत होतं


झोके हवेचे झरकन
अधुन मधुन येती
मोहरुन अंग माझे सारे
पानाफुलांना कवेत घेती


क्षण रोजच यावे असले
भान हरपुन सगळे जावे
गारवा इतका झोंबुन मला
मन स्पर्शाने गारठून यावे

इतका क्षण अस्वस्थ होतो
वाटते बेभान व्हावे पुन:
कधीच इतका खुललो नव्हतो 
जाग्या झाल्या जुण्या खुणा

कितीसे असे आयुष्या आपले
पावसाच्या सरीसारखे
झरझर झरझर झरुन जाते
एका क्षणात होते परके

ऋतु हा असाच आहे
मन अगदी लहान होतं
मन रितं होतं तरी
हिंदोळ्यावर डोलत होतं

कवि : दत्ता हुजरे
संग्रह : कवि मन माझे

चांगले दिवस येतील, थोडी वाट आम्ही पाहू

चांगले दिवस येतील,
थोडी वाट आम्ही पाहू
तशी एकदा चाहुल द्या
सगळेच एका सुरात गाऊ

खुप काही लागत नाही
रोजच्या आमच्या जगण्यात
फक्त तुमची नजर फिरवा
सारे येऊ द्या एकदा बघण्यात

पावसाचे थेंब गहिरे

पावसाचे थेंब गहिरे

चिंब चिंब देहास केले

अंतरंग मनाचे त्या स्पर्शाने

क्षणात कसे न्हाऊन निघाले

गारवा तो अविट ओला

भारावुन गेला आज मजला

दाह किती तो कालचा

कुठेच उरला ना या क्षणाला

मी रे तुळस अंगणातली आता असते अबोल

पैश्याशिवाय मानवा

ना दिले कशालाही मोल 

मी रे तुळस अंगणातली

आता असते अबोल

होता जिथे सडा

काल होती जिथे माया

आता पाणी ओतसी झारीने

माझी सुकली रे काया

ती थांबली होती

ती थांबली होती
मी नुसताच पहात होतो
ती शब्दात सांगत होती
मी तिच्यात गुंतलो होतो

घोंगावती तिचे ते
शब्द कानात माझ्या
भावना झाल्या नव्याने
पुनः आज ताज्या

अवखळ तुझी अदा ही न्यारी

अवखळ तुझी अदा ही न्यारी
वेड लावले जीवास भारी

तू असते सभोवती तर
या जगाचा विसर पडतो
नसते तू जेव्हा बरोबर
या जगात मी एकटा उरतो
गुंफले नाते असे तू
पाहता तुज मन घेई भरारी
अवखळ तुझी अदा ही न्यारी
वेड लावले जीवास भारी